ورود اعضا

کانال تلگرام «فردای روشن»

به کانال تلگرام

« فردای روشن »

بپیوندید

telegram

لینک عضویت

اشتراک خبرنامه

مقالات

دکتر وحید صادقی - روانشناس ، عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی

کارگاه های ویژه متخصصین

دکتر وحید صادقی - روانشناس ، عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی

اسکن کنید !

FardaClinic QR

هم اکنون ...

ما 20 مهمان و صفر عضو آنلاین داریم

مقاله ها

چرا کودکانمان نگران هستند؟

نوشته‌ی دکتر جرالد شوئنولف

Child Anxiety BSP

طبق مطالعه‌ای که اخیراً توسط یک سازمان خیریه به اسم Place2Be در بریتانیا انجام شده، تقریباً دو سوم کودکان "همیشه" نگرانند. این سازمان 700 کودک 10 تا 11 ساله را بررسی نموده و به نتایج شگفت‌آوری رسید. این مطالعه در 20 مدرسه در انگلیس، ولز و اسکاتلند در اواخر سال 2016 انجام شد و نشان داد که کودکان سنین قبل از نوجوانی خیلی بیشتر از آنچه قبلاً فکر می‌شد نگرانی دارند.

اما این کودکان نگران چه بودند؟ حدود 54% آن‌ها درباره‌ی رفاه خانواده‌شان نگرانی داشتند. رفاه و سلامت دوستانشان ذهن 48% این کودکان را پر کرده بود. و حدود 41% آن‌ها نگران تکالیف مدرسه بودند.

این مطالعه همچنین معلوم کرد که 40% کودکان احساس می‌کردند نگرانی‌هایشان مزاحم کار مدرسه‌شان می‌شود؛ تقریباً 30% آن‌ها اشاره کردند که وقتی نگرانی‌شان شروع می‌شود، نمی‌توانند راهی برای توقف آن بیابند؛ و 21% آنها نگرانی این را داشتند که نمی‌دانند وقتی نگران می‌شوند باید چه‌کار بکنند، که این خود باعث نگرانی بیشتر آن‌ها می‌شد. چیز دیگری که این مطالعه نشان داد یک تفاوت جنسیتی بود: عده‌ی بیشتری از دختران (36%) نگران این بودند که دیگران برایشان قلدری و زورگویی کنند، در مقایسه با پسران که فقط 22 درصدشان چنین نگرانی‌ای داشتند.

همچنین، دختران (28%) بیشتر از پسران (18%) نگرانی ظاهرشان را داشتند. اما پسران (24%) در مقایسه با دختران (16%) بیشتر نگران سر و کار داشتن با خشم خود بودند. رایج‌ترین راهبرد مقابله با نگرانی برای دختران صحبت کردن با اعضای خانواده (72%) یا دوستان (65%) بود، در حالی که برای پسران (65%) رایج‌ترین راهبرد مقابله‌ای انجام بازی‌های کامپیوتری بود. فقط 39% دختران بازی‌های کامپیوتری انجام می‌دادند.

مدیر عامل سازمان Place2Be، کاترین راش، می‌گوید دوره‌ی مدرسه‌ی ابتدایی اغلب به عنوان دورانی شاد و بی‌ضرر توصیف می‌شود، توصیفی که به نظر او غلط است. "در واقع ما می‌دانیم که کودکان کم‌سن می‌توانند در مورد خیلی چیزها نگرانی داشته باشند، از آنچه در خانه یا در میان دوستانشان می‌گذرد گرفته تا حتی اتفاقات بدی که در جهان می‌افتد. نگرانی داشتن گاه به گاه کاملاً عادی است، اما اگر این نگرانی‌ها جدی‌تر و پایدارتر شوند، ضروری‌ست که کودکان بدانند برای کمک گرفتن به کجا روی گردانند."

من در تجربیات روان‌درمانی‌ام این را متوجه شده‌ام که نگرانی می‌تواند بخشی از اکثر اختلالات اضطرابی، مثل اختلال اضطراب فراگیر، اختلال پانیک، و اختلال شخصیت وسواسی-جبری باشد. این احتمال وجود دارد که کودکانی که در این مطالعه مورد بررسی قرار گرفته‌اند در آستانه‌ی شروع ملایم تا وخیم این اختلالات بوده باشند. اگر اینچنین باشد، یقیناً گونه‌ای از روان‌درمانی برای آنان سودمند خواهد بود.

گرچه این مطالعه در انگلیس انجام شده، ولی من حدس می‌زنم یافته‌های آن در مورد کودکان کشورهای دیگر هم صادق باشند. موقعیت‌های پراسترس بسیار زیادی در جهان وجود دارد: منازعات بین کشورها که دائماً در حال بالا گرفتن هستند، کشتارهای انبوه، تروریسم، و اتفاقات متعدد دیگری که می‌توانند بر دوش کودکان سنگینی کرده و هر نگرانی دیگری که ممکن است داشته باشند را بدتر کنند.

این واقعیت که دو سوم کودکان گزارش داده‌اند که همیشه در حال نگرانی هستند ممکن است نشان‌دهنده‌ی این هم باشد که آن‌ها اطمینان خاطری که نیاز دارند را از والدینشان دریافت نمی‌کنند. کودکانی که نگرانی‌های دائم دارند، معمولاً راه‌های مناسب برای رهایی از آن‌ها ندارند. این کودکان ممکن است افرادی را داشته باشند که بتوانند با آن‌ها درباره‌ی نگرانی‌هایشان صحبت کنند، ولی آن افراد نمی‌توانند اطمینان خاطری که آن‌ها نیاز دارند را برایشان فراهم کنند.

این هم محتمل است که نگرانی‌ها در سطوح مختلف رخ دهند. در سطح اولیه، نگرانی‌ها در مورد خانواده‌ها، دوستان و تکالیف مدرسه‌شان هستند. در سطحی عمیق‌تر، اضطراب ممکن است از وضعیت جهان ناشی شود. اگر عمیق‌تر شویم ممکن است به نگرانی‌هایی برسیم که مربوط به چیزهایی می‌شوند که ناهشیار هستند. اگر اطمینان خاطری که داده می‌شود فقط به سطح اولیه‌ی نگرانی‌ها بپردازد و نه سطوح عمیق‌تر، به نتیجه نخواهد رسید.

وقتی به کودکی‌ام فکر می‌کنم، به یاد ندارم که در 10 یا 11 سالگی به طرز غیرمعمولی نگران بوده باشم، دوستانم هم چندان نگران به نظر نمی‌رسیدند؛ این کاملاً محتمل است که نگرانی بیش از حد، به شرایط جهان مدرن مربوط باشد. در خانواده‌های امروز، معمولاً هر دو والد کار می‌کنند. این وضعیت وقت کمتری برای والدین باقی می‌گذارد تا به نیازهای هیجانی کودکانشان رسیدگی کنند. به علاوه، خود والدین هم به خاطر تمام شرایطی که ذکر شد، تحت استرس بیشتری هستند و در نتیجه توانایی کمتری برای توجه کردن به استرس کودکانشان دارند.

راه چاره‌ی مشکل نگرانی کودکان، همانطور که اشاره کردم، می‌تواند دریافت کمک از متخصصین باشد. تنها یک متخصص آموزش‌دیده می‌تواند سطوح عمیق‌تر مشکل را بفهمد و کودکان را به سمت فهمیدن و حل کردن ریشه‌ی نگرانی‌هایشان هدایت کند.

وقتی کودکان نگرانی بیش از حد داشته باشند، این نشان از آن دارد که در خانواده، مدرسه، یا در فرهنگشان مسئله‌ای وجود دارد. اگر نگرانی تا بزرگسالی ادامه پیدا کند، منجر به هر دو دسته مشکلات روانی و جسمانی خواهد شد.

باید این مشکل را جدی بگیریم و به آن رسیدگی کنیم.